Ik liep het speelplein op. Er voetbalden een handvol kinderen. Een persoon stak er bovenuit: een man van middelbare leeftijd met een vlassig baardje en een bomberjack. Op zijn hoofd een zwarte baseball cap. Ik liep een rondje, op zoek naar de beheerder: samen met een groepje anderen hadden we het plan opgevat om op het plein een sportweek te organiseren in de zomervakantie. En ik zou met de beheerder gaan praten over onze plannen.

Ik liep om de voetballers heen, op weg naar een hokje aan de andere kant van het veld. Daar zat een donkere man koffie te drinken. Terwijl ik omkeek, zag ik hoe de man met de baseball cap stond te praten met een pubermeisje. Ze had een hoofddoek om. Valt hij de kinderen lastig, dacht ik? Hij kon van een afstandje tenslotte prima doorgaan voor een dakloze.

Lees meer

Als je met de trein naar Den Haag komt, zie je elke morgen een straatmuzikant bij de ingang van het station. Hij zit tegen een pilaar, terwijl honderden ambtenaren met een ochtendhumeur naar hun tram of kantoor schuifelen. Vaak speelt hij liedjes van Dylan, met schelle stem, een mond halfvol tanden en afgetrapte schoenen.

Hij heet Chuck, komt uit Amerika en woont al bijna twintig jaar in Nederland. Dankzij cocaïne belandde hij op straat. Nu is hij alweer jaren clean en heeft een dak boven zijn hoofd. Inmiddels is hij niet meer weg te denken van de straat. Hij is beroemd: maakte al vijf cd’s en heeft zijn eigen website en fanpagina op Facebook. Bovendien trad hij ooit op met het Residentieorkest. In 2009 kreeg hij de Haagse Popprijs.

De beroemde Chuck zit nog elke morgen bij het station.’s Middags verhuist hij naar de winkelstraat, voor de Hema. Een beetje wiegen op een krukje, gitaarspelen en zingen. Zomer en winter, elke dag. Heel relaxed. Zijn stem schalt door de winkelstraat, alsof Neil Young zelf op de koude stoep zit te tokkelen. Af en toe werpt iemand hem wat kleingeld toe, of krijgt hij een beker koffie. Heel soms koopt iemand een van zijn cd’s. Chuck leeft van genade.

Lees meer

Ineens zit ik vlakbij hem. Als er geen dikke glazen wand tussen ons staat, kan ik met hem praten. De afstand is hoogstens vijf meter. Met een groene merkstift streept hij in een dikke map met processtukken. Af en toe kijkt hij op en praat met een advocaat. Onder de tafel wiegt hij wat met zijn voeten. Een keer peutert hij in zijn neus.

De man achter het glas heet Radovan Karadžić en is oorlogsmisdadiger. Hij is medeaanstichter van een vier jaar durende burgeroorlog in Bosnië. Het gevolg: 200.000 doden en een kapot land. Voor de oorlog was hij psychiater en schreef hij gedichten. Vervolgens werd hij verstokt nationalist en ging hij in de politiek. Na de oorlog dook hij onder, schreef stiekem een roman en dook weer op als alternatief genezer. Compleet met schuilnaam en grote witte baard. Alsof hij zo uit een orthodox icoon kwam gestapt.

Lees meer