Wat ik zelf zou doen met een miljoen? Makkelijke vraag, ik heb het lijstje al heel lang klaar liggen en het wordt elke dag langer. Tien procent moet naar een goed doel, ZOA of zo, dan een paar ton voor een huis, deze bijvoorbeeld, een ton voor een auto en dan is er nog wat geld over voor mooie spulletjes en om de komende paar jaar door te komen. Na een poos nadenken besef ik me dat dit niet klopt. Weg met de spullen. Wat mij nog veel zaliger lijkt is de wetenschap dat ik voor de rest van mijn leven geen zorgen meer heb over hoeveel geld ik uitgeef. Nooit meer op de kleintjes letten, nooit meer zorgen of ik wel genoeg eten heb of de huur kan betalen. Ik zou het geld op de bank zetten en lekker onbekommerd leven van de rente.

Ter hoogte van Frankfurt stel ik hem de vraag: “Wat zou jij doen met een miljoen?”. Onze Duitse chauffeur denkt even na. “Leuk dat je dat vraagt.” begint hij “Ik zou nog wel eens een wereldreis willen maken. Waar ik graag nog weer eens naar toe zou willen is Kaapstad.” Ik kijk hem vragend aan. “Waarom Kaapstad?” “Jaren geleden was ik er ook. Als je aan de goede kant zit is het een prachtige stad, vergelijkbaar met hier.” Hij wacht even. Waar wil hij naar toe? “Op een dag liep ik een sloppenwijk in en raakte aan de praat met een jongen die daar woonde. Na verloop van tijd stelde ik hem diezelfde vraag “wat zou je doen met een miljoen?” Lees meer

Ik liep het speelplein op. Er voetbalden een handvol kinderen. Een persoon stak er bovenuit: een man van middelbare leeftijd met een vlassig baardje en een bomberjack. Op zijn hoofd een zwarte baseball cap. Ik liep een rondje, op zoek naar de beheerder: samen met een groepje anderen hadden we het plan opgevat om op het plein een sportweek te organiseren in de zomervakantie. En ik zou met de beheerder gaan praten over onze plannen.

Ik liep om de voetballers heen, op weg naar een hokje aan de andere kant van het veld. Daar zat een donkere man koffie te drinken. Terwijl ik omkeek, zag ik hoe de man met de baseball cap stond te praten met een pubermeisje. Ze had een hoofddoek om. Valt hij de kinderen lastig, dacht ik? Hij kon van een afstandje tenslotte prima doorgaan voor een dakloze.

Lees meer

Als je met de trein naar Den Haag komt, zie je elke morgen een straatmuzikant bij de ingang van het station. Hij zit tegen een pilaar, terwijl honderden ambtenaren met een ochtendhumeur naar hun tram of kantoor schuifelen. Vaak speelt hij liedjes van Dylan, met schelle stem, een mond halfvol tanden en afgetrapte schoenen.

Hij heet Chuck, komt uit Amerika en woont al bijna twintig jaar in Nederland. Dankzij cocaïne belandde hij op straat. Nu is hij alweer jaren clean en heeft een dak boven zijn hoofd. Inmiddels is hij niet meer weg te denken van de straat. Hij is beroemd: maakte al vijf cd’s en heeft zijn eigen website en fanpagina op Facebook. Bovendien trad hij ooit op met het Residentieorkest. In 2009 kreeg hij de Haagse Popprijs.

De beroemde Chuck zit nog elke morgen bij het station.’s Middags verhuist hij naar de winkelstraat, voor de Hema. Een beetje wiegen op een krukje, gitaarspelen en zingen. Zomer en winter, elke dag. Heel relaxed. Zijn stem schalt door de winkelstraat, alsof Neil Young zelf op de koude stoep zit te tokkelen. Af en toe werpt iemand hem wat kleingeld toe, of krijgt hij een beker koffie. Heel soms koopt iemand een van zijn cd’s. Chuck leeft van genade.

Lees meer

Soms als ik buiten zit, alleen in de zon, komt Jezus even langs en vraagt: “Michel heb je een goede dag gehad vandaag?”

Dan zeg ik: “Nee, ik heb mijn dag verkloot met het spelen van computerspelletjes, het vreten van lekkere dingen en het kijken naar mooie vrouwen.”

Dan kijkt hij me aan en zegt: “maar ben je je dag niet even begonnen met het lezen van mijn brief aan jou?”

“Nee”, zeg ik dan “die lees ik bijna nooit, dat weet je best en ik zou het wel willen, maar ik vergeet hem steeds.”

Dan vraagt Jezus: “maar vind je het te moeilijk? Je weet dat ik je altijd wil helpen als je iets niet snapt.”

Lees meer

Ineens zit ik vlakbij hem. Als er geen dikke glazen wand tussen ons staat, kan ik met hem praten. De afstand is hoogstens vijf meter. Met een groene merkstift streept hij in een dikke map met processtukken. Af en toe kijkt hij op en praat met een advocaat. Onder de tafel wiegt hij wat met zijn voeten. Een keer peutert hij in zijn neus.

De man achter het glas heet Radovan Karadžić en is oorlogsmisdadiger. Hij is medeaanstichter van een vier jaar durende burgeroorlog in Bosnië. Het gevolg: 200.000 doden en een kapot land. Voor de oorlog was hij psychiater en schreef hij gedichten. Vervolgens werd hij verstokt nationalist en ging hij in de politiek. Na de oorlog dook hij onder, schreef stiekem een roman en dook weer op als alternatief genezer. Compleet met schuilnaam en grote witte baard. Alsof hij zo uit een orthodox icoon kwam gestapt.

Lees meer

BAF! Een directe stoot, vol op mijn neus. BAF! Nog één. “Altijd dekking houden, ellebogen bij elkaar!” Ik hoor het mijn trainer zeggen, maar ik doe het niet. Verslagen ga ik zitten en vraag me af hoe ik zo stom kan zijn om mijn aandacht zo laten verslappen. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan. In gedachten reconstrueer ik de stoot die me heeft geveld.

Het begint met het idee om mijn columns te gaan schrijven over de zeven hoofdzonden: hoogmoed, hebzucht, lust, jaloezie, vraatzucht, woede en gemakzucht. Gevolgd door een serie over de zeven deugden: wijsheid, rechtvaardigheid, zelfbeheersing, moed, geloof, hoop en liefde. ‘Duidelijke en aansprekende onderwerpen over goed en kwaad’, denk ik en tot zover is er nog niks aan de hand.

Lees meer

Twee weken geleden las ik Bijbel wanneer ik er zin in had. Vanaf die dag heb ik zin om Bijbel te lezen. Twee weken geleden was ik christen. Vanaf die dag noem ik mezelf liever geen christen meer. Toen mijn leraar sprak werd ik zijn leerling, een gristen.

Ik hoorde hem, ik slikte, liep diep van binnen rood aan, en ik vroeg me af of ik kleur beken als ik zeg christen te zijn.

‘Ik ben christen.’ Het klinkt even veilig als iedereen vertellen dat ik van uitgaan houd – wie doet dat niet? – terwijl ik in werkelijkheid elk weekend mijn gezicht en dergelijke in de homoscene laat zien.

Lees meer