We hebben mooie dingen gedaan. Mosterdzaadjestour, politici bevragen of ze iets hadden met de christelijke God, liften door Europa, en de talloze losse blogjes over bijvoorbeeld KEEK, Anselm Grun en Dostojevski.

Het zoeken gaat door, het schrijven stopt. Het is tijd voor andere dingen. Dus bedanken we jullie lezers en onze redactie hartelijk voor het lezen, schrijven en reageren.

We wensen jullie de vrede van Christus.

Rick & Gerrit

Ter hoogte van Frankfurt stel ik hem de vraag: “Wat zou jij doen met een miljoen?”. Onze Duitse chauffeur denkt even na. “Leuk dat je dat vraagt.” begint hij “Ik zou nog wel eens een wereldreis willen maken. Waar ik graag nog weer eens naar toe zou willen is Kaapstad.” Ik kijk hem vragend aan. “Waarom Kaapstad?” “Jaren geleden was ik er ook. Als je aan de goede kant zit is het een prachtige stad, vergelijkbaar met hier.” Hij wacht even. Waar wil hij naar toe? “Op een dag liep ik een sloppenwijk in en raakte aan de praat met een jongen die daar woonde. Na verloop van tijd stelde ik hem diezelfde vraag “wat zou je doen met een miljoen?” Ik was nieuwsgierig, dacht dat hij de wijk waar hij vandaan komt zou helpen of zoiets, maar weet je wat hij zegt? “Ik zou voor mijn familie een mooi huis kopen in een goede wijk in Kaapstad, ik zou zorgen dat er elke dag genoeg te eten is voor mijn familie en de rest van het geld zou ik op de bank zetten.” Het is stil in de auto. Dan kijkt de chauffeur me aan met een glimlach. “Dat verbaast je hè? Het verbaasde mij ook, maar toen ik er langer over nadacht bedacht ik me dat ik precies hetzelfde zou doen. Ik heb veel ellende gezien in sloppenwijken, maar ook ik zou mijn geld er niet heen brengen.” Hij wacht even en vraagt: “Wat zou jij eigenlijk doen met een miljoen?”

Maanden later lees ik na het eten in de bijbel, Lucas 12:16-21 staat op het menu. “Dwaas, nog deze nacht zal je leven van je worden teruggevorderd. Voor wie zijn dan de schatten die je hebt opgeslagen?” . Met zwetende handen sla ik de bijbel dicht.

Zuster Benedict Thissen is abdis van abdij Koningsoord vlakbij Arnhem. Zij voelt zich verbonden met Ruth, de vreemdelinge. Hoe is dat zichtbaar in het leven van zuster Benedict?

“Ik voel me verbonden met Ruth omdat ze altijd sympathiek is. Ze houdt vast aan de traditie van het volk Israël, maar tegelijk is ze heel creatief. Ze is geen geboren Israëlische, maar gaat wel mee tot in de diepte. Ze durft alles los te laten wat ze heeft, daardoor bewandelt ze nieuwe wegen.”

Ruth gaat mee tot over de grens
“Ik ga ook grenzen over, ook al klinkt dat misschien gek omdat ik in een klooster leef. Toch probeer ik telkens opnieuw naar onze traditie te kijken en laat ik ook dingen los. Een voorbeeld hiervan is de verhuizing van ons klooster van Berkel – Enschot naar Arnhem. De gotische boogramen hebben we toen losgelaten voor een klooster met nieuwe moderne ideeën.”

“Geestelijk ga ik ook grenzen over, dat zit hem meer in ideeën over geloof en de wereld. Vroeger dacht ik dat dingen duidelijk waren door toeleg op het gebed en dat dat de werkelijkheid was. Maar de werkelijkheid is anders dan mijn ideaalbeeld. Ik heb mijn eigen ideeën los moeten laten en het door God laten doen. Juist toen kwam ik dichter bij mijzelf. Ik dacht dat ik introvert was, ik had het beeld dat ik tot stilte moest komen. Maar het blijkt dat ik extravert ben, ik wil uitgaan naar de wereld rondom mij.”

De vreemdelinge staat voor het onbekende
“Eigenlijk is het diep menselijk om een vreemdeling te zijn. Telkens ben ik opnieuw aan het zoeken wie ik werkelijk ben, ik ben op weg naar huis. Het is spannend om nieuwe dingen te ontdekken. De wereld wordt steeds weer nieuw, net iets anders. Dat wil ik de zusters hier ook meegeven: dat ze zichzelf mogen zijn en niet een bepaald stramien hoeven te leven. Dat vind ik heel belangrijk.”

Zij komt in de stamboom van Jezus
“Het mooiste van Ruth vindt ik dat zij de stammoeder is van David, en eigenlijk dus van Jezus. We mogen dat stukje Jezus belichamen in deze wereld. Dat doen wij niet zelf, dat gebeurt in ons. Ruth kon dat ook door haar geloof in God. Doordat zij Zijn naam heeft door laten gaan, blijft het leven doorgaan.”

“Ik heb een heel sterk gevoel dat ik mijn leeftijdsgenoten wil redden. Ik wil proberen te laten zien hoe mooi geloven is, dat we er trots op mogen zijn en dat het geen taboe is. Daar wil ik zelfs mijn leven voor op het spel zetten. Of dat lukt weet ik niet, misschien zal ik dat zien over een paar jaar.”

Ze is mooi om anderen glans te geven
“Mijn kracht in die strijd is mijn innerlijke, maar ook zeker mijn uiterlijke schoonheid. Voor een vrouw is dat gewoon een heel mooi wapen, als je het tenminste op een goede manier gebruikt.”

“Ester was ook mooi en vooral daardoor werd ze gekozen als koningin, daarna zet ze dat wapen in om haar volk te redden. Bij mij werkt dat ook zo. Ik sta op de cover van de Visie en kom in de uitzending  van Pauw en Witteman deels omdat ik mooi ben, dat hebben ze bij Pauw en Witteman letterlijk gezegd. Ik gebruik mijn uiterlijk om een innerlijke boodschap over te brengen.”

Ze heerst zonder te beheersen
“Als hoofdredacteur heb ik natuurlijk een heersende rol maar ik ben niet dominant, dat is ook niet prettig. Mensen in de katholieke wereld denken daar misschien wel anders over.”

Ze neemt haar plaats in zonder de ander in een hoek te drukken
“Ik heb natuurlijk heel snel een grote plek in de katholieke wereld ingenomen en  mensen kijken met argusogen naar mij: ‘waar is zij allemaal mee bezig’.  Ze denken dat het ijdeltuiterij is en dat ik alleen met mezelf bezig ben, maar het gaat om het onderwerp. Het maakt mij niet uit of ik of iemand anders op televisie kom.”

“Ergens zijn ze denk ik bang dat ik hun plaats verover terwijl ik juist graag wil samenwerken. Niet alleen met katholieken maar ook met protestanten.  Progressief, orthodox, links, rechts, iedereen heeft zijn eigen unieke beeld maar er zijn veel dingen die ons binden.”

De Koningin in Mariska?
“Ik voel me op en top vrouw. Als leider wil ik niet het gedrag van een man kopiëren, dan word ik kil. Mannen leiden meer met hun hoofd en vrouwen meer met hun hart en ziel. Ik werk vanuit die vrouwelijk kracht en voel me daarin wel een klein beetje koningin.”

Welke eigenschappen van Mirjam, de zus van Mozes, zijn zichtbaar in het leven van Mirjam Sterk, Tweede Kamer lid van het CDA?

Zij is de ‘grote zus’
“Ja, dat voel ik ook wel een beetje. Mijn zusje is nu bijna 35 maar nog steeds zie ik haar als mijn kleine zusje en ben soms wel beschermend naar haar toe. Ik voel me snel verantwoordelijk en zo ben ik ook opgevoed. Ik houd alles in de gaten en en ben graag ‘in control’. De zorg van Mirjam voor haar broertje, zodat hij uiteindelijk toch weer bij zijn moeder terecht komt, vind ik erg mooi.

Voor Mirjam was familie van grote betekenis, zij en Aäron trokken achter de Mozes aan de woestijn in. Familie is voor mij ook erg belangrijk. Het zal vast eens schuren, dat deed het bij Mirjam, Mozes en Aäron in de woestijn ook wel. Maar of je wilt of niet, je blijft toch met je familie verbonden.”

Zij pakte haar tamboerijn en alle vrouwen volgden haar
“Zingen doe ik heel graag. Vroeger zong ik in het kinderkoor van de kerk en nu zing ik in een muziektheatergroep. Ook Mirjam is muzikaal. Ze zet zich in voor de tocht die haar broer moet maken met het volk. Ze gaat voor een doel en dat herken ik ook in de politiek. Ik ben ook loyaal: aan mijn collega’s en aan een doel.

Afgelopen jaar ben ik bevallen van een dochtertje, maar na drie weken zat ik toch weer in Den Haag bij de onderhandelingsprocessen. Ik voelde de verantwoordelijkheid om daarbij te zijn. Achteraf ben ik heel blij dat ik toen gekomen ben, anders had ik iets fundamenteels gemist. Natuurlijk stond ik ook in dubio: ik had net een kindje gekregen die liefde en aandacht nodig had. Ik heb haar toen gewoon in een draagdoek meegenomen. Dat ging heel goed.

Zij kreeg huidvraat, en genas
“Ik denk dat we allemaal wel eens iets mee maken in ons leven of iets tegenkomen dat moeilijk is. Uiteindelijk kom je daar beter en sterker uit. Om het symbolisch uit te drukken: je kunt dat overwinnen. Zelf ga ik niet snel bij de pakken neerzitten. Ik denk onmiddellijk na: ‘hoe lossen we dit op?’”

Welke eigenschappen van Lydia de purperverkoopster zijn zichtbaar in het leven van Els van Dijk (twitter), directrice van de Evangelische Hogeschool?

Zij is een zakenvrouw en vereerde God
“Een tijdje geleden was ik uitgenodigd voor een bestuur van een externe organisatie. De twee dingen waarom ze mij gekozen hadden waren: mijn hart voor studenten en mijn zakelijkheid. Ik denk dat die twee heel goed samen kunnen gaan.

Sommigen mensen moesten in het begin dat ik hier werkte wel aan mijn zakelijkheid wennen. Als iemand bijvoorbeeld niet op zijn plek zit dan zeg ik dat ook, dat is de zakelijke kant. Directrice zijn is een dienende verantwoordelijkheid. Ik geef leiding op een passende manier, ik kijk naar wat iemand nodig heeft. Tegelijk is leiding geven: mensen meenemen in je visie, passie en enthousiasme. “

Ze verlangt er naar om uit een diepere bron te leven
“Dat is de kern van ons bezig zijn hier. Telkens leggen we de verbinding tussen het geestelijke en psychosociale. Die link ligt er altijd, ik kan dat niet scheiden.

Dat is te zien in de persoonlijke gesprekken die ik heb met zowel studenten als docenten. Als ik een gesprek heb met iemand die een laag zelfbeeld heeft kan ik niet om zijn of haar Godsbeeld heen. Dan moet ik vragen hoe hij of zij tegen God aankijkt en wat voor invloed dat heeft op die persoon.
Ook is die verbinding te zien in de cultuur op school, er is respect voor ieders eigenheid. Ons motto is ‘dien elkaar door liefde’.

Zij ziet meer in mensen dan wat alleen op de voorgrond zichtbaar is.
“Laatst had ik een gesprek met een studente over haar toekomst. Dan vraag ik eerst naar de kern: wie ben je? Wat zijn je kwaliteiten? Enzovoort. Daarop kan ik voortborduren. Ik ben bezig met mensen doorvorsen, zoals dat met een ouderwets woord heet. Mensen vragen wel eens aan mij: ‘kun je dwars door mensen heenkijken?’ Ik vind het leuk als mensen er verzorgd uitzien hoor, maar met de buitenkant heb ik niet zoveel. Het gaat er mij om wat iemand werkelijk en innerlijk beweegt.”

Ze ontdekt sporen van God in het leven van mensen
“Het is een kunst om Gods leiding te zien, om te ontdekken waar de Here God mee bezig is. Er komen geen briefjes uit de hemel vallen. Soms is het daarom goed om niet direct keuzes te maken, maar de dingen even te laten rijpen. Dan kan het zijn dat er zich opeens iets voordoet en je denkt ‘o nu snap ik het.’ Het is belangrijk dat je Gods hand ziet, soms door gedachten en soms door omstandigheden.”

“Twee kleine zinnen, die alleen in het Johannesevangelie staan. ‘Waarom huilt u?’ ‘Wie zoekt u?’ Twee vragen die over het leven van ieder van ons gaan. En het antwoord ligt verborgen in de vraag. Een prachtige ontmoeting in het volle licht van de opstanding. De diepgang van die ontmoeting, en het persoonlijke er in, dat is wat ik heb willen raken in dit werk.”

Deze almachtige God geeft dus middenin zijn eigen kunstwerk de optie om het allemaal kapot te maken. Om hemzelf te beschadigen. En dat gebeurt prompt ook. Adam en Eva eten die verboden vruchten en worden inderdaad sterfelijk.

Maar dan, bladzijde drie, komt deze almachtige God naar dat paradijs toe. Hij maakt zich klein en gaat praten met Adam en Eva. ‘Oké,’ zegt hij, ‘Jullie hebt de boel verziekt, we gaan het anders proberen. Nieuw plan.’

Dit begin herhaalt zich vervolgens keer op keer in de Bijbel. Mensen beschadigen alles van God, maar steeds herstelt hij het. Hij is kwetsbaar, maar hij wil per se met ons blijven omgaan. Want waar hij is, is het goed.

Na Adam en Eva vergeten de mensen God. En toch. Hij komt terug. Aan één volkje, Israël, onthult hij precies wie hij is. Zij kunnen het nu gaan proberen: dichtbij hem zijn.

Ook Israël duwt God weg en vergeet hem. En toch. Hij stuurt profeten. Keer op keer wijzen zij dit volk erop hoe het bedoelt is. Dat het zoveel mooier kan.

Maar de Joden luisteren niet en uiteindelijk worden ze uit elkaar geslagen en weggevoerd. En toch. God blijft volhouden en laat ze terugkeren en Israël herstelt zich.

Bij Jezus komt dit allemaal tot een uitbarsting. Nergens is God zo dichtbij als in hem. Weer maakt hij zich dus ongelooflijk kwetsbaar. Hij is nu zelfs aan te raken, uit te lachen, weg te duwen, kapot te maken. En het gebeurt. Uiteindelijk kruisigen ze hem.

En toch. Jezus herstelt zich steeds. Hij laat zich niet verleiden, hij reageert niet met geweld, hij blijft volop liefde, door en door goddelijk. En als de grootste klap wordt uitgedeeld, als hij zelfs wordt gedood en alles verloren lijkt – dan staat hij op uit de dood.

God komt altijd terug. Zo kun je de Bijbel samenvatten. God laat zich niet uit het veld slaan. Hij blijft het steeds opnieuw proberen, op nieuwe, creatieve manieren, om ons wel te bereiken. Om bij ons te zijn. Hij sterft keer op keer, maar staat altijd weer op. Dat is de Bijbel.

Hoe meer jij op Jezus lijkt, hoe meer ook jou dat zal gebeuren. Je zult worden tegengewerkt, anderen zullen proberen het goede wat je doet, kapot te maken. En zelfs jijzelf zult dat proberen. Je zult wat van God is in je, gaan tegenwerken.

Maar God komt altijd terug. Het goede in je zal winnen. Je zult gekruisigd worden, maar je zult ook opstaan. Het zal moeilijk worden, er zullen dagen zijn dat je geen hoop hebt en dat je nergens een spoortje licht ziet. Jezus had die dagen. Maar hij komt altijd terug. Hij is niet uit jou weg te slaan. Jezus komt altijd terug.